Fish's Blog

Archive for the ‘ვუყურე და მომეწონა’ Category

Untitled11111ყველა რაღაცას მალავს, რაღაცას ისე თორემ ალბათ ბევრ რამეს. ზოგი დიდ ცხვირს მაკიაჟით, ზოგი წვრილ ტუჩებს კონტურული ფანქრის გამოყენებით, ზოგი სიმელოტეს, ზოგი ჭარბთმიანობას, ზოგი სიმსუქნეს, ზოგი სიგამხდრეს, ზოგი შეხედულებებს, ზოგი ორიენტაციას, ზოგი ცხოვრების სტილს. ზოგი საკუთარ თავსაც არ უტყდება სიმართლეში, ზოგიც ბედავს, ჯერ საკუთარ თავთან ხდება გულახდილი, მერე ძალას იკრებს და საზოგადოებას უმხელს იმას, რასაც ადრე საკუთარ თავს უმალავდა… საზოგადოების ნაწილი იღებს ამ ადამიანს, ნაწილისთვის სულერთია, ნაწილი კი აგრესიულად განეწყობა და მტრულად მოეკიდება ხოლმე. ალბათ, მიხვდით რაზეც ვსაუბრობ, განსხვავებული ორიენტაციის მქონე ადამიანები ვიგულისხმე, სიტყვა განსხვავებულიც მეხამუშა რაღაცნაირად.
Read the rest of this entry »

Advertisements

23283339_10208694540315455_1755082488_nმგონია რომ ცხოვრებას აღვიქვამ ლამაზად, არ მიყვარს ეს სიტყვა, თითქოს არაფრის მთქმელია, მშვენიერი უფრო მომწონს, მაგრამ არც ეგ სიტყვა აღწერს ჩემს დამოკი-დებულებას ცხოვრებისადმი. მაგრამ, მაინც ვიტყვი ცხოვრება მშვენიერია თავისი ტკივილით, საკუთარი თავის ძიებით, პოვნით და შემდეგ ისევ დაკარგვით, საკუთარი თავის სიყვარულით, შეცოდებით, სხვების მეტ-ნაკლები სიყვარულით, იმ ერთის ნამდვილი სიყვარულით; ცხოვრება მშვენიერი ყველა გრძნობით და ხანდახან გრძნობების არ ჰქონითაც მშვენიერია. ცხოვრება მშვენიერია ხმებით, არ მიყვარს ყურსასმენით სიარული, გარემო ხმებზე დაკვირვებაზე მეტად ერთი და იმავე მუსიკის სმენა არ აღმაფრთოვანებს, აი გარემოს ხმები სულ სხვაა, აი ახლაც კლავიატურაზე თითების ტყაპატყუპი, მოჩვენებითი სიჩუმე ირგვლივ, მანქანების ყრუ ხმაური შორიდან, დახურული ფანჯრიდან შემოსული ფოთლების შრიალის ხმა, ნუთუ ეს მშვენიერი არაა?!23163881_10208694540355456_683983020_n ნუთუ მშვენიერი არაა როცა მზიან დღეს სეირნობ ჩუმ ქუჩაზე, სადაც ადამიანები საერთოდ არ დადიან, რამდენიმე ქუჩის მოშორებით ქალაქის ყრუ გუგუნი ისმის, შენ კი მკვეთრად მხოლოდ შენი თმების შრიალის ხმა გესმის, თუ როგორ ეხეთქებიან თმის ღერები ერთმანეთს.
სილამაზის აღქმის უნარი გაქვსო…
იქიდან ჩამოიტანე, რაღაც ისეთი შეგეხო, იქ, რომ სილამაზეს სხვანაირად აღიქვამო, – ასე მითხრა. ისევ სილამაზე…
Read the rest of this entry »

პარალელური.
რა არის პარალელური?
მოდით მარტივიდან დავიწყოთ, რა არის პარალელური წრფეები? ორი ან მეტი წრფე, რომელსაც არ გააჩნია საერთო წერტილი, რომელიც არასოდეს გადაიკვეთება.
გაგვიგია ცნება – პარალელური სამყაროები, ამაზე ბევრს მსჯელობდნენ და დღესაც მსჯელობენ მეცნიერები, მაგრამ ერთი პატარა დეტალი, მარტივი ჭეშმარიტება ავიწყდებათ, თუკი მართლაც არსებობს ჩვენი პარალელური სამყარო, როგორ შეიძლება ჩვენ გავიგოთ ერთმანეთის შესახებ რამე, ჩვენი გადაკვეთა ხო შეუძლებალია.
თუმცა სულაც არ მინდოდა ამეზე წერა, ვფიქრობდი პარალელურ ცხოვრებაზე, თუმცა ჩვენს რამდენიმე ცხოვრება ალბათ მაინც პირობითად შეიძლება ვუწოდო პარალელური. სახლი, სამსახური, სამეგობრო წრე, ინტერნეტი – ეს სამყაროები ცალ-ცალკე თანაარსებობენ, ჩვენ მათში სხვადასხვა როლს ვთამაშობთ, სხვადასხვა სტატუსი, თანამდებობა გვაქვს, სხვადასხვა ხასიათი. თუმცა ხშირ შემთხვევაში (ახალ წლის ღამეს მაინც) ეს სამყაროები იკვეთებიან.

გირჩევთ უყუროთ ფილმს  ANOTHER EARTH

Primal Fear

Posted on: July 12, 2011

ისევ მიტევენ.
ვებრძვი, მაგრამ ვმარცხდები.
ან ტვინთან ბრძოლა ვის გაუგია?!
ფიქრები ისევ გროვებად მოდის, ბოლო არ უჩანს.

ნიღბებზე მეფიქრებოდა, ადამიანებზე ნიღბებით.
ახლა არავინ გაიფიქროთ მე ნიღაბს არ ვატარებოდა, საკუთარ თავს ხომ მაინც ვერ მოატყებთ.
ადამიანებზე დაკვირვება რო მიყვარს, მიხვდებოდით უკვე. იცით ამ ბოლო ხანებში რას დავაკვირდი? ადამიანები ორ ჯგუფად იყოფიან, ისინი ვინც კეთილშობილურ ნიღაბს ირგებენ, და ადამიანები, რომლებიც გულქვა, გულცივ და უემოციოებად გვაჩვენებენ თავებს. დავფიქრდი და მივხვდი რო, ამ გულქვებთან და გულცივებთან ურთიერთობა, უფრო საინტერესოა, იმიტომ რომ მათში ნამდვილი ადამიანები იმალებიან. მათ გონიათ, რომ თუ ნამდვილ ემოციებს დამამლავენ ძლიერები გამოჩნდებიან, და თითქოს თავს იცავენ.
კარგია როცა ხვდები ვინ რას წარმოადგეს, მაგრამ ასეთი ნიჭის ქონა, და ამით ცხოვრება ძალიან ძნელიცაა, ხშირად როცა ადამიანი არ მომწონს, შეიძლება უმიზეზოდაც, ვერ ვხვდები რატომ მაქვს ასეთი გრძნობა, თავს ვიდანაშაულებ, სინამდვილეში კი ჩემში ვიღაც ხვდება და ხედავს ნიღაბს და მის უკან დამალულ ჭეშმარიტ სახეს.

გაუთავებლად შეიძლება ამაზე ლაპარაკი, მსჯელობა, კარგია თუ ცუდი. გამართლებულია თუ დაუშვებელი. (ან იქნებ ცოდვაც კია :O) 😀
მე აღარ გავაგრძელებ, უბრალოდ გირჩევთ, უყუროთ  Primal Fear

 

 

Invictus

Posted on: April 18, 2011

ვუყურე Invictus-ს და მომეწონა. თუმცა ეს გრძნობა მოწონებაზე ბევრად მეტი იყო. საერთოდ ბიოგრაფიული დრამები ძალიან მომწონს, უნდა ვაღიარო რომ ეს ერთ-ერთი საუკეთესოა თავის ჟანრში. ამ ფილმმა გამიღვიძა პატრიტიზმის გრძნობა, გამაკეთილშობილა და ბოლოს და ბოლოს რაგბი შემაყვარა, თანაც იმდენად, რომ ამ თამაშის წესების შესწავლაც კი დავიწყე. ნამდვილად ბევრის მომცემი აღმოჩნდა რეალურ ისტორიაზე აგებული, ნელსონ მანდელას ცხოვრების ეს პატარა მონაკვეთი ჩემთვის.

ნუ დაინანებთ თქვენი ცხოვრების 2 საათსა და 10 წუთს ამ ფილმის სანახავად, უყურეთ! არ ინანებთ! Read the rest of this entry »


Me & Me

არქივი

გამოიწერეთ ახალი პოსტები!
დააკლიკეთ და ახალი პოსტის შესახებ ინფორმაციის მიიღებთ EMAIL-ზე.

Join 413 other followers

Follow Fish's Blog on WordPress.com